Πρέβεζα: Η πολιτιστική κληρονομιά από τη Νικόπολη έως το Ζάλογγο – Μήνυμα της ομάδας «για την Πρέβεζα»

Κώστας Πιέτας, Ομάδα «για την ΠΡΕΒΕΖΑ»
Η ομάδα «για την Πρέβεζα» την Παγκόσμια Ημέρα Πολιτιστικής Κληρονομιάς, 28 Απριλίου, τιμά τη μνήμη και την ταυτότητα ενός τόπου που υπήρξε σταυροδρόμι ιστορίας, πολέμου και δημιουργίας. Στην Ήπειρο, και ειδικότερα στην περιφέρεια Πρέβεζας, κάθε βήμα πάνω στη γη προδίδει στρώματα ολόκληρων αιώνων.
Εδώ, δίπλα στην αρχαία Νικόπολη — πόλη-σύμβολο της νίκης του Οκταβιανού Αυγούστου επί του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας — η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι απλώς μουσειακό έκθεμα. Είναι βιωμένο τοπίο. Η θάλασσα του Αμβρακικού κόλπου θυμάται ακόμα τα πλοία της ναυμαχίας του 31 π.Χ., που άλλαξε την πορεία της ρωμαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας.
Από εκείνη τη μάχη, η Νικόπολη αναδείχθηκε σε φάρο ρωμαϊκής και παλαιοχριστιανικής λαμπρότητας, με τα τείχη, το θέατρο, το μνημείο του Αυγούστου, τις βασιλικές και το υδραγωγείο της να μιλούν ακόμα για μια εποχή οικουμενικής δύναμης.
Αλλά η Πρέβεζα δεν είναι μόνο αρχαιότητα. Μέσα στην ίδια την πόλη, τα τρία κάστρα της εποχής του Αλή Πασά — το Άγιος Ανδρέας, το Παντοκράτορας (Μπούρτζι) και το κάστρο της Πρέβεζας στη νησίδα — υπενθυμίζουν την οθωμανική περίοδο και τη στρατηγική σημασία της περιοχής. Εδώ, ο βενετικός και ο οθωμανικός κόσμος συναντήθηκαν, συγκρούστηκαν και συναλλάχθηκαν.
Πέρα από αυτά, η πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής περιλαμβάνει:
• Το Ζάλογγο και το μνημείο της ηρωικής θυσίας των Σουλιωτισσών, σύμβολο αυτοθυσίας και ελευθερίας.
• Τη Μονή Αβάσσου (κοντά στο χωριό Άνω Κοτσανόπουλο), που υπήρξε Κρυφό Σχολειό και καταφύγιο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
• Τα ερείπια της αρχαίας Κασσώπης, άνωθεν της σημερινής Πρέβεζας, με εκπληκτική θέα.
• Τις λιμνοθάλασσες και το οικοσύστημα του Αμβρακικού, όπου φύση και ανθρώπινη ιστορία είναι αξεχώριστα δεμένες.
Ως ομάδα, υπενθυμίζουμε ότι η πολιτιστική κληρονομιά δεν είναι πολυτέλεια. Είναι η μνήμη που μας επιτρέπει να προχωράμε με επίγνωση. Στην Ήπειρο, στη Νικόπολη, στην Πρέβεζα, δεν υπάρχει τοπίο χωρίς ιστορία, ούτε μέλλον χωρίς σεβασμό σ’ αυτό που παραλάβαμε.