Με αφορμή την 8η Μάρτη, Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, ο Σύλλογος Γυναικών Άρτας, μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας, πραγματοποίησε εκδήλωση αφιερωμένη στους αγώνες των γυναικών για ισοτιμία, αξιοπρεπή ζωή και προστασία της υγείας τους, με θέμα «Μέτρα προστασίας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς». Όπως επισημάνθηκε, η ημέρα αυτή δεν αποτελεί απλώς μια συμβολική γιορτή, αλλά μια υπενθύμιση των διαχρονικών διεκδικήσεων των γυναικών της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Στην εισηγητική ομιλία της Μαίρης Καραμπίκα, προέδρου του ΔΣ του Συλλόγου Γυναικών,επισημάνθηκε ότι, παρά την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, οι εργαζόμενες εξακολουθούν να εκτίθενται καθημερινά σε σοβαρούς επαγγελματικούς κινδύνους. Τα εργατικά ατυχήματα και οι επαγγελματικές ασθένειες συχνά δεν καταγράφονται πλήρως, ενώ τα μέτρα πρόληψης που προβλέπονται δεν εφαρμόζονται στην πράξη.Αναδείχθηκε επίσης η ανάγκη να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες ανάγκες της γυναικείας υγείας στον σχεδιασμό των μέτρων προστασίας. Θέματα όπως η προστασία της εγκυμοσύνης και της μητρότητας, η έκθεση σε βλαπτικούς παράγοντες στον χώρο εργασίας, οι επιπτώσεις της νυχτερινής εργασίας, αλλά και οι μυοσκελετικές και ψυχοκοινωνικές επιβαρύνσεις που αντιμετωπίζουν πολλές εργαζόμενες, αποτελούν σοβαρά ζητήματα που απαιτούν ουσιαστική αντιμετώπιση, καθώς η πρόληψη και η ασφάλεια δε μπορούν να εξαρτώνται από το κόστος για τις επιχειρήσεις.
Στην παρέμβαση της Φαίης Κελαϊδή, εκ μέρους της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Άρτας, μεταφέρθηκε πλούσια πείρα από πολλούς χώρους δουλειάς και επισημάνθηκαν οι παράγοντες που επιβαρύνουν και βλάπτουν τον γυναικείο οργανισμό. Παράλληλα, επιβεβαιώθηκε ότι ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών συνδέεται με τη διεκδίκηση σταθερής εργασίας με δικαιώματα, δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, μέτρων στήριξης της μητρότητας και δομών φροντίδας για παιδιά και ηλικιωμένους .Απευθύνθηκε κάλεσμα στις γυναίκες, να ενισχύσουν τη συλλογική δράση και τη συμμετοχή τους στους συλλόγους και στα σωματεία, τονίζοντας ότι μόνο μέσα από την οργάνωση και τον κοινό αγώνα μπορούν να διασφαλιστούν η υγεία, η αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία και στη ζωή.
Στην κεντρική ομιλία, ο Ορέστης Μήτος Πολιτικός Μηχανικός, τόνισε ότι η φονική έκρηξη στο εργοστάσιο «Βιολάντα», που στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες, αναδεικνύει με τραγικό τρόπο τις σοβαρές ελλείψεις στα μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας και τις εγκληματικές ευθύνες εργοδοσίας και κράτους. Τα στοιχεία του πορίσματος επιβεβαιώνουν ότι η έκρηξη προκλήθηκε από διαρροή προπανίου σε διαβρωμένο και κακοτοποθετημένο σωλήνα, ο οποίος δεν είχε συντηρηθεί ή ελεγχθεί όπως προβλέπει η νομοθεσία, παρά τις προειδοποιήσεις ειδικών. Το γεγονός αυτό εντάσσεται σε μια ευρύτερη κατάσταση υποκαταγραφής καιδιερεύνησης εργατικών ατυχημάτων, υποστελέχωσης των ελεγκτικών μηχανισμών και συστηματικής υποβάθμισης της πρόληψης, με αποτέλεσμα την αύξηση των εργατικών «ατυχημάτων» και των επαγγελματικών κινδύνων. Υπογράμμισε ότιαπαιτείται άμεσα ουσιαστικός κρατικός έλεγχος, πλήρης εφαρμογή των μέτρων υγείας και ασφάλειας, καταγραφή των εργατικών ατυχημάτων και ασθενειών,καθολική κάλυψη των εργαζομένων από υπηρεσίες ιατρικής της εργασίας, καθώς και λήψη μέτρων προστασίας για όλους τους εργαζομένους, ώστε να μην υπάρξουν άλλα θύματα στους χώρους δουλειάς.
Στην παρέμβαση της Δανάης Καβουρίδη, μέλους του ΔΣ του Συλλόγου Γυναικών, αναδείχθηκε η ιστορική σημασία της 8ης Μάρτη, από τους αγώνες των εργατριών του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, και τονίστηκε ότι πολλά από τα αιτήματα για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς παραμένουν επίκαιρα.Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο τραγικό δυστύχημα στη βιομηχανία «Βιολάντα»,αλλά και σε άλλα εργατικά ατυχήματα που σημειώνονται καθημερινά. Όπως επισημάνθηκε, η έλλειψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας και η υποβάθμιση της ασφάλειας στους χώρους δουλειάς αποδεικνύουν ότι η ανθρώπινη ζωή συχνά αντιμετωπίζεται ως κόστος.
Ακολούθησε πλούσια συζήτηση, καθώς πολλές γυναίκες πήραν τον λόγο και μετέφεραν την εμπειρία τους από τον χώρο δουλειάς τους, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τα ελλιπή μέτρα προστασίας με τα οποία έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες. Σε όλες τις τοποθετήσεις τονίστηκε η ανάγκη για συλλογική δράση των γυναικών μέσα από τους συλλόγους και τα σωματεία τους, καθώς μέσα από την αλληλεγγύη και τον κοινό αγώνα μπορούν να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής και εργασίας.
