Μαρία Παπαθεοδώρου
Πριν από λίγες εβδομάδες το Νοσοκομείο Άρτας βρέθηκε στο επίκεντρο με αφορμή την τραγωδία του Νεοχωρίου. Για λίγες ώρες όλη η Ελλάδα μιλούσε για το μικρό θαύμα που επανέφερε τις δύο καρδιές πριν γραφτεί το οριστικό τέλος.
Μικρά θαύματα συμβαίνουν καθημερινά σχεδόν στα νοσηλευτικά ιδρύματα από τους ανθρώπους που έχουν επιφορτιστεί με το σπουδαιότερο λειτούργημα όλων, την υγεία.
Μπορεί να αφήσαμε πίσω μας την πανδημία αλλά δεν είναι τόσο μακρινή ώστε να μην θυμόμαστε τα χειροκροτήματα και τα όσα καθημερινά λεγόταν και γράφονταν για τις προσπάθειες του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.
Το Νοσοκομείο Άρτας στάθηκε όρθιο και απέδειξε ότι μπορεί να ανταπεξέλθει ακόμη και σε πολύ κρίσιμες στιγμές όπως αυτή μιας πανδημίας . Χωρίς να είναι Νοσοκομείο αναφοράς αντιμετώπισε περιστατικά πολύ πάνω από τις δυνατότητες του, πολύ πάνω από το προσωπικό και τις υποδομές που διαθέτει. Και ήταν μια ευκαιρία η πανδημία να αναδείξει εκείνους που διαπρέπουν για να τύχουν και της ανάλογης αντιμετώπισης από την Πολιτεία.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Η αναγνώριση δεν ήρθε και αυτή την στιγμή το Νοσοκομείο Άρτας βρίσκεται σε δεινή κατάσταση. Μαθαίνουμε ειδικότερα για την Πνευμονολογική Κλινική ότι δύο γιατροί σηκώνουν το βάρος και η Δ/ντρια που βρίσκεται στην διαδικασία συνταξιοδότησης κάνει κάποιες εφημερίες για να ξεκουράζει τους συναδέλφους της.
Στην ουσία η μοναδική πνευμονολογική κλινική από Πάτρα μέχρι Ιωάννινα λειτουργεί με δύο γιατρούς και μια γιατρό από τα ΤΕΠ που καλύπτει κάποιες εφημερίες. Σοβαρότατη είναι η κατάσταση και στην Παθολογική Κλινική που μετά και την παραίτηση της Δ/ντριας από τον Ιανουάριο λειτουργεί με γιατρούς που μετακινούνται από άλλα Νοσοκομεία. Δύο κλινικές που σηκώνουν ένα τεράστιο βάρος λόγω των περιστατικών που καλούνται να αντιμετωπίσουν και του γεωγραφικού χώρου που καλύπτουν στην Δυτική Ελλάδα.