Ποινή 5,5 ετών με εξαγορά για τον δράστη – «Αδικία και προσβολή στη μνήμη των παιδιών» καταγγέλλουν οι οικογένειες
Σχεδόν επτάμισι χρόνια μετά το τραγικό συμβάν που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία, ολοκληρώθηκε την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αγρινίου, η πρωτόδικη εκδίκαση της υπόθεσης για τον θάνατο της Στεφανίας Μουλαρά και του Άκη Κάκου, τον Οκτώβριο του 2018.
Η υπόθεση είχε επανεισαχθεί προς εκδίκαση μετά από αναίρεση του εισαγγελέα, με βασικό ζητούμενο να επανεξεταστεί το ενδεχόμενο αναγνώρισης ελαφρυντικών στον κατηγορούμενο.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, ο δράστης οδηγούσε χωρίς δίπλωμα, υπό την επήρεια αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών, γεγονός που οδήγησε στο θανατηφόρο περιστατικό με δύο νεκρούς νέους ανθρώπους.
Παρά την πρόταση τόσο της εισαγγελικής αρχής που είχε ασκήσει την αναίρεση όσο και του εισαγγελέα της έδρας να μην αναγνωριστούν ελαφρυντικά, το δικαστήριο αποφάσισε τελικά να κάνει δεκτό το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου.
Η απόφαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή ποινής φυλάκισης πέντε ετών και έξι μηνών, η οποία μάλιστα μετατράπηκε σε εξαγοράσιμη, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.
Έντονη αντίδραση από τις οικογένειες
Με κοινή τους δήλωση, οι οικογένειες των δύο θυμάτων κάνουν λόγο για «αδικία» και «προσβολή στη μνήμη των παιδιών», εκφράζοντας βαθιά απογοήτευση για την εξέλιξη της υπόθεσης.
Όπως επισημαίνουν, το δικαστήριο δεν κλήθηκε να κρίνει απλώς νομικά δεδομένα, αλλά «την αξία της ανθρώπινης ζωής και την εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη». Αντί για αίσθηση δικαίωσης, κάνουν λόγο για «ένα ακόμη χαστούκι» και «φτύσιμο στη μνήμη των παιδιών».
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αντίφαση που, όπως αναφέρουν, προκύπτει από την αναγνώριση ελαφρυντικού πρότερου έντιμου βίου σε έναν οδηγό που σύμφωνα με τη δικογραφία οδηγούσε χωρίς άδεια, υπό την επήρεια ουσιών.
«Η κοινωνία δικαιούται να ρωτά πώς συμβιβάζονται αυτά», σημειώνουν χαρακτηριστικά, θέτοντας ζήτημα για το μήνυμα που εκπέμπεται.
Αιχμές και για τη διαδικασία
Πέρα από την ουσία της απόφασης, οι οικογένειες εκφράζουν σοβαρές επιφυλάξεις και για τον τρόπο διεξαγωγής της δίκης.
Κάνουν λόγο για κλίμα έντασης εντός της αίθουσας, αναφέροντας ότι υπήρξαν συνεχείς διακοπές, αυστηρές παρατηρήσεις και ακόμη και απειλές για μηνύσεις, σε μια στιγμή που όπως τονίζουν οι συγγενείς των θυμάτων προσπαθούσαν να διαχειριστούν τον πόνο τους.
«Η Δικαιοσύνη δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και η διαδικασία», υπογραμμίζουν, προσθέτοντας ότι ο πολίτης πρέπει να αισθάνεται πως ακούγεται και δεν φιμώνεται.
Ολόκληρη η δήλωση
ΑΔΙΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΦΤΥΣΙΜΟ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Στην υπόθεση της Στεφανίας και του Άκη δεν κρίθηκαν απλώς νομικά δεδομένα.
Κρίθηκαν δύο ζωές που χάθηκαν. Κρίθηκε η αξία της ανθρώπινης ζωής. Κρίθηκε η εμπιστοσύνη μας στη Δικαιοσύνη. Και αυτό που έμεινε πίσω δεν ήταν αίσθηση δικαίωσης. Ήταν η αίσθηση ενός ακόμη χαστουκιού. Ενός ακόμη φτυσίματος στη μνήμη των παιδιών.
Οδήγηση χωρίς δίπλωμα. Κατανάλωση αλκοόλ. Χρήση ναρκωτικών ουσιών. Και αποτέλεσμα δύο νεκρά παιδιά. Κι όμως, μέσα σε όλα αυτά διατηρείται το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου.
Η κοινωνία δικαιούται να ρωτά. Πώς συμβιβάζονται αυτά; Ποια εικόνα έντιμου βίου χωρά οδήγηση χωρίς άδεια, με ουσίες και αλκοόλ, που καταλήγει σε δύο χαμένες ζωές; Ποιο μήνυμα δίνεται στους επόμενους;
Δεν ζητήθηκε εκδίκηση. Ζητήθηκε ευθύνη. Ζητήθηκε ένα καθαρό μήνυμα ότι η ζωή δεν κοστολογείται, ότι η απώλεια δεν μετατρέπεται σε διαχειρίσιμη ποινή.
Και σαν να μην έφτανε η απόφαση, υπήρξε και ο τρόπος. Μια αίθουσα όπου ο πόνος δεν βρήκε χώρο. Μια πρόεδρος που αντί να διασφαλίζει ψυχραιμία και σεβασμό, δημιούργησε κλίμα έντασης και φόβου.
Διακοπές, αυστηρές παρατηρήσεις, απειλές για μηνύσεις την ώρα που άνθρωποι προσπαθούσαν να σταθούν όρθιοι μέσα στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής τους. Η έδρα δεν είναι χώρος επιβολής σιωπής. Είναι χώρος ευθύνης. Η Δικαιοσύνη δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Είναι και η διαδικασία. Είναι το αν ο πολίτης φεύγει νιώθοντας ότι ακούστηκε ή ότι φιμώθηκε. Όταν δύο νέα παιδιά χάνονται και η κοινωνία αισθάνεται ότι το βάρος δεν αποτυπώθηκε όπως έπρεπε, τότε η πληγή δεν κλείνει. Ανοίγει ξανά.
Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί σε μια απόφαση. Δεν είναι παράγραφοι σε ένα σκεπτικό. Είναι ζωές που κόπηκαν απότομα. Όνειρα που σταμάτησαν. Οικογένειες που έμειναν με μια καρέκλα άδεια για πάντα. Και κάθε φορά που η απόφαση μοιάζει ελαφρύτερη από την απώλεια, η μνήμη τους πληγώνεται ξανά. Η μνήμη της Στεφανίας και του Άκη δεν χρειάζεται σιωπή. Χρειάζεται σεβασμό. Χρειάζεται Δικαιοσύνη που να στέκεται στο ύψος της ζωής που χάθηκε.
25/2/2026
Η οικογένεια της Στεφανίας Μουλαρά
Η οικογένεια του Άκη Κάκου
Ακολουθήστε το arta2day.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις